หนัง THE DOG STARS - เดอะ ด็อก สตารส์

The Dog Stars เป็นหนังที่มีทั้งจุดเด่นและจุดด้อยปะปนกัน หนังเรื่องนี้แข็งแกร่งที่สุดเมื่อเน้นไปที่ช่วงเวลาเงียบสงบและใกล้ชิดของการใช้ชีวิตในโลกหลังหายนะ ทัศนียภาพอันงดงามและงานภาพที่ตามมาช่วยขับเน้นโลกอันโดดเดี่ยวนี้ได้อย่างยอดเยี่ยม เมื่อผสมผสานกับเพลงประกอบกีตาร์อันไพเราะ ช่วงเวลาเหล่านี้จึงลึกซึ้งกินใจอย่างมาก

การได้เรียนรู้เกี่ยวกับตัวละคร ประสบการณ์ในอดีต ความสัมพันธ์ และสิ่งที่พวกเขาใช้ชีวิตอยู่เพื่อในตอนนี้ คือธีมที่ทำงานได้ดีที่สุด เอลอร์ดีทำได้ในระดับพอใช้ การแสดงออกที่เรียบเฉยของเขา ประกอบกับบทภาพยนตร์ที่ค่อนข้างตื้นเขิน ทำให้ผมไม่สามารถอินกับตัวละครของเขาได้อย่างเต็มที่ อย่างไรก็ตาม ผมยังรู้สึกสนใจในตัวเขาและอยากรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับตัวละครของควอลลีย์จะพัฒนาไปอย่างไร

โบรลินเล่นได้ยอดเยี่ยมและช่วยเติมความเป็นมนุษย์ให้กับบทบาทของเขา เพียร์ซก็เช่นกัน แม้จะน้อยกว่าเล็กน้อย

จุดที่หนังเริ่มพังทลายคือความพยายามสร้างสมดุลระหว่างฉากเงียบสงบและครุ่นคิดเหล่านี้กับฉากแอ็กชันและความโกลาหลในรูปของแก๊งค์และลัทธิ ความสมดุลนี้ใช้ไม่ได้ผล และลัทธิที่ปรากฏก็ดูซ้ำซากจำเจเกินไป ตัวละครหน้าตาน่ากลัว มุมกล้องที่ดูน่าสงสัย และบทสนทนาที่ตรงเกินไป ล้วนเผยให้เห็นล่วงหน้าว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น

สมาชิกแก๊งค์ก็จืดชืดไม่แพ้กัน มีจำนวนมากเกินไป และรู้สึกเหมือนเป็นองค์ประกอบที่ไม่พึงประสงค์ของหนัง ผมเองก็ชอบความระทึกใจอยู่บ้าง แต่วิธีที่สก็อตต์นำเสนอตัวละครเหล่านี้กลับดูโจ่งแจ้งและหนักมือเกินไป

ผมอยากให้เรื่องราวเอนเอียงไปทางตัวละคร ชีวิตในป่าเถื่อน และความผูกพันที่พวกเขาสร้างขึ้นมากกว่านี้ ยอมรับว่าฉากแอ็กชันบางส่วนก็จำเป็น แต่ในหนังเรื่องนี้กลับรู้สึกว่ามากเกินไป ช่วงเวลาเงียบสงบต่างหากที่เป็นจุดที่หนังค้นพบตัวตนของมันเอง และผมอยากเห็นหนังสำรวจแนวคิดเหล่านั้นให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีก

The Dog Stars เรื่องราวของ Hig (Jacob Elordi) นักบินและช่างเครื่องที่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกหลังการระบาดครั้งใหญ่  เขาอาศัยอยู่ในสนามบินร้างกลางภูเขากับ Bangley (Josh Brolin) และ Jasper สุนัขคู่ใจของเขา Hig ใช้เครื่องบินออกไปหาเสบียงและสำรวจพื้นที่รอบ ๆ พร้อมทั้งพยายามตามหาสัญญาณวิทยุลึกลับที่อาจเป็นหลักฐานว่ามนุษย์กลุ่มอื่นยังมีชีวิตอยู่ การเดินทางทำให้เขาได้พบกับ Cima (Margaret Qualley) และพ่อของเธอ ก่อนที่เรื่องราวจะค่อย ๆ พา Hig ออกจากโลกเล็ก ๆ ที่เขาสร้างขึ้นเพื่อเอาตัวรอด ไปสู่โลกที่แทบไม่เหลืออะไรแล้ว เขาจะยังมีเหตุผลอะไรให้ใช้ชีวิตและเชื่อใจกันต่อไป

จุดแข็งที่สุดของเรื่องคือภาพและบรรยากาศอย่างไม่ต้องสงสัย Ridley Scott เลือกเล่าโลกหลังหายนะผ่านความเงียบและความเวิ้งว้างมากกว่าความอลังการแบบหนังแอ็กชันทั่วไป ภูเขา ป่า ถนนร้าง และเมืองที่ถูกทิ้งให้ธรรมชาติค่อย ๆ กลืนกิน ถูกถ่ายทอดด้วยโทนสีเขียว ฟ้า และเทาที่ค่อนข้างหม่น ทำให้หนังมีความเหงาและโดดเดี่ยวอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะภาพมุมสูงจากเครื่องบินออกมาอย่างสวยและถ่ายทอดความเวิ้งว้างของโลกในขณะที่มนุษย์แทบจะไม่เหลือแล้ว และในด้านของฉากแอ็กชันในเรื่องเองก็ช่วยเพิ่มความตื่นเต้นบ้างเป็นระยะ ส่วนตัวหนังเลือกจะพูดถึงความสูญเสีย ความทรงจำ ความสัมพันธ์ และการเริ่มต้นใหม่ มีช่วงที่รู้สึกยืด เนือย ๆ เฉื่อย ๆ และพล็อตบางส่วนก็ธรรมดาตามสูตรหนังสไตล์นี้ ส่วนตัวแอบผิดหวังนิดนึง

โดยรวมแล้ว The Dog Stars เป็นหนังที่ “ดูเพราะบรรยากาศและความรู้สึก” มากกว่าดูเพราะพล็อต ถ้าคาดหวังหนัง post-apocalypse ที่ดุเดือดแบบ Mad Max หรือเต็มไปด้วยความระทึกแบบ The Last of Us อาจรู้สึกว่ามันช้าและธรรมดา แต่ถ้าชอบหนังที่ใช้โลกหลังหายนะเป็นฉากหลังเพื่อพูดถึงการสูญเสีย ความหวัง และการกลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง เรื่องนี้ก็มีเสน่ห์ของมันเอง เพียงแต่เราเองก็อาจจะคาดหวังกับมันมากไปหน่อย