หนัง Black Phone 2 - สายหลอน ซ่อนวิญญาณ 2

พูดกันตามตรง นี่คือหนึ่งในภาพยนตร์ที่มีอยู่ก็เพราะภาคแรกมันประสบความสำเร็จมากเกินไปจนฮอลลีวูดไม่ยอมปล่อยให้มันตายเฉย ๆ ได้ ฮอลลีวูดมักจะอดไม่ได้ที่จะรีดนมวัวจนหยดสุดท้าย

ภาคแรกแข็งแกร่งมาก: มืดหม่น น่ากลัว เต็มไปด้วยบรรยากาศกดดันแต่กลับรู้สึกสมจริง “The Grabber” น่าขนลุกเพราะเราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขามากนัก นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้มันเวิร์ก — ความไม่แน่นอนที่ทำให้เรารู้สึกไม่สบายใจ

แล้วก็มาถึงภาคที่สอง...
หนังภาคนี้ทิ้งทุกอย่างที่ดีไว้เบื้องหลัง กลายเป็นส่วนผสมครึ่ง ๆ กลาง ๆ ระหว่าง A Nightmare on Elm Street และ Stranger Things เพียงแต่ไม่มีเสน่ห์ ความตึงเครียด หรือไอเดียที่ชัดเจนเลย

คราวนี้โฟกัสไม่ได้อยู่ที่ฟินน์ แต่ย้ายไปที่เกวน น้องสาวของเขา ซึ่งมีฝันร้ายและภาพนิมิตเกี่ยวกับเด็กที่เสียชีวิตไปแล้ว และไม่รู้ทำไม พวกเขากลับตัดสินใจให้ “Grabber” ฟื้นคืนชีพจากนรก (จริง ๆ) และตามหลอกหลอนในฝันของเธอ มันครึ่งหนึ่งคือเฟรดดี้ ครูเกอร์ อีกครึ่งหนึ่งคือแฟนตาซี – แต่กลับไม่ทั้งน่ากลัวและไม่น่าสนใจ

ส่วนที่แย่ที่สุดคือ พวกเขาพยายามอธิบายตัวตนของ Grabber อย่างละเอียด ให้เขามีอดีตที่น่าสงสารจนเกือบจะกลายเป็น “แอนตีฮีโร่” ที่น่าเห็นใจ ซึ่งทำลายทุกสิ่งที่ทำให้ตัวละครนี้น่ากลัวตั้งแต่แรก เสน่ห์ของภาคแรกคือเราไม่รู้ว่าอะไรทำให้เขาเป็นคนวิปริตแบบนั้น

มีบางฉากที่ดูดีนะ ฉากฝันถูกถ่ายออกมาอย่างงดงาม ภาพเบลอและหม่นเหมือนใน Sinister แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่สามารถช่วยหนังได้ เพราะเนื้อหามันว่างเปล่า Grabber ไม่ได้ดูเป็นฆาตกรโรคจิตอีกต่อไป แต่กลายเป็นเหมือนตัวตลกในหนังของตัวเอง
เขาเดินเซไปมา ฆ่าใครไม่สำเร็จ พลาดซ้ำแล้วซ้ำอีก ขณะที่วัยรุ่นในเรื่องกลับหัวเราะเยาะเขา ความน่ากลัวในภาคแรกกลายเป็นเพียงเรื่องล้อเลียนสวมหน้ากาก

และบทหนังเต็มไปด้วยช่องโหว่! กฎของความฝัน ความสัมพันธ์กับความจริง — ไม่มีอะไรที่สมเหตุสมผลเลย เขาสามารถฆ่าตัวละครได้แต่กลับไม่ทำ แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เขากลับพูดมาก บ่นเยอะ แล้วหายไปเฉย ๆ เหมือนคนเขียนบทลืมกฎของโลกที่ตัวเองสร้างขึ้น

สิ่งที่ทำให้ผมหงุดหงิดที่สุดคือ พวกเขาหมกมุ่นกับการสร้าง “อดีต” ให้ Grabber นี่แหละจุดที่หนังสยองมักตายเสมอ เพราะเมื่อคุณอธิบายความชั่วร้าย มันก็ไม่เหลือความน่ากลัวอีกต่อไป เขาน่ากลัวก็เพราะคุณไม่เข้าใจเขา... แต่ตอนนี้เขากลับเป็นเพียงตัวร้ายธรรมดาที่มีปมและอดีตที่ไม่มีใครต้องการรู้

และแน่นอน ทุกอย่างต้องใหญ่ขึ้น ฉูดฉาดขึ้น เต็มไปด้วยแอ็กชันมากขึ้น เหมือนที่สตูดิโอมักทำเมื่อภาคแรกประสบความสำเร็จ แต่สิ่งที่หายไปในกระบวนการนั้นคือสิ่งที่ทำให้ The Black Phone พิเศษ: ความกลัวที่เงียบงันและเย็นชา ความสิ้นหวังอันน่าขนลุก
ในภาคนี้ มันกลายเป็นเพียงละครสยองปลอม ๆ ที่เสียงดังแต่ไร้หัวใจ

หนังเรื่องนี้ไม่ได้แย่ถึงขั้นดูไม่ได้ ยังมีการถ่ายทำที่ดี การแสดงพอใช้ และไอเดียบางอย่างที่น่าสนใจ แต่ทั้งหมดนี้ไม่จำเป็นเลย ภาคแรกมันสมบูรณ์แล้ว เข้มข้น ครบถ้วน ภาคสองนี้คือกรณีคลาสสิกของ “เราไม่รู้ว่าจะหยุดเมื่อไหร่” น่าเสียดายจริง ๆ...